De achilleshiel van de Tibetaanse beweging

Dé achilleshiel van de Tibetaanse beweging blijft mijns inziens de manier waarop politieke vrijheid en spirituele vrijheid met elkaar worden vermengd

President Obama met de Dalai Lama in het Witte Huis, 2010
President Obama met de Dalai Lama in het Witte Huis, 2010

Zozeer zelfs, dat ik mij wel eens afvraag of er in die kring in relatie tot de illusoire, historisch discutabele notie ‘Tibet’ niet al te makkelijk een loopje wordt genomen met de boeddhistische leringen van vergankelijkheid en niet-zelf.

Al teken ik hier onmiddellijk bij aan dat je uit het oogpunt van etnische verwantschap en mensenrechten terecht begaan kunt zijn met het lijden van mensen in het voormalige Tibet.

Maar is al die aandacht die door boeddhisten wordt besteed aan de verhoopte politieke reconstructie van Tibet niet een beetje buiten verhouding wanneer je kijkt naar al het andere lijden in de wereld?


Het bovenstaande betreft een commentaar dat ik heb geplaatst in het Boeddhistisch Dagblad bij het artikel “Tibetaanse vicepremier: ‘Hoop op een vrij Tibet blijft’” (27 januari 2014).