Onrust in domineesland (vervolg)

Voor wie de discussie gisteren gemist heeft, hierbij een nadere uitleg over mijn parabel ‘Onrust in domineesland’

Boeddhisme is voor mij primair beoefening.
Voor de wijze van beoefening zijn boeddhisten aan niemand verantwoording verschuldigd.
Ze mogen bijvoorbeeld zelf bepalen wie ze als leraar erkennen.
Dit heet vrijheid van godsdienst.

Die vrijheid is niet absoluut.
Boeddhisten moeten zich bijvoorbeeld als ieder ander aan de wet houden.
Mensen kunnen opvattingen over en kritiek hebben op boeddhisten.
Ook daar hebben boeddhisten tot op zekere hoogte rekening mee te houden.

Boeddhisten kunnen ook het onderwerp zijn van nieuws.
Nieuws is wat anderen nieuws vinden.
Nieuws is bijvoorbeeld dat de autorisatie van een boeddhistische leraar wordt betwist.
Of dat een boeddhistische groepering verweven raakt met de commercie.
Of dat een boeddhistische leraar een seksuele relatie met een leerling heeft onderhouden.
Of wat zich afspeelt aan perikelen rond een boeddhistische koepelorganisatie.

Zulk nieuws leidt tot discussie en opinievorming.

Sommigen deelnemers aan de discussie stellen regels voor, bijvoorbeeld externe toetsing van de competentie van boeddhistische leraren.
Sommigen trekken ruime cirkels rond incidenten en vergroten ze uit tot onderdeel van, wat dan bijvoorbeeld heet, een ‘toedekcultuur’.
Er vallen grote woorden, zoals ‘titelfraude’ en ‘criminaliteit’.
Er worden verbanden gelegd met kindermisbruikschandalen in christelijke kerken.
Er wordt onomwonden verklaard dat boeddhisten verantwoording verschuldigd zijn aan de samenleving.
Er ontstaat verbittering en boeddhisten worden beschimpt.

Tegen deze tendensen verzet ik mij dus.
Je kunt om te beginnen boeddhisten en boeddhisme in Nederland niet op een hoop gooien op de manier waarop dit in de discussie gebeurt.
Ieder heeft er recht op zijn opinie te uiten, maar ik waarschuw tegen oneigenlijke inmenging in de vrijheid van beoefening van boeddhisten.
Ik waarschuw tegen grote woorden, vergelijkingen en oplossingen die niet in verhouding staan tot de feiten.
Ik waarschuw tegen de macht van woorden, en zeker die van grote en bittere woorden.

Ieder mag zeggen wat hij of zij wil, en dus mag ik zeggen dat ik vind dat de discussie naar aanleiding van een aantal recent opgekomen thema’s een punt heeft bereikt waar we misschien de balans eens moeten opmaken.
‘Back to basics’: ieder zijn eigen rol.
Nieuwsmedia die nieuws melden.
Mensen die opiniëren die accepteren dat hun opinies hun opinies zijn en niet richtinggevende oplossingen voor verder autonome partijen.
Benadeelden die voor zichzelf opkomen en zo nodig de gang naar de rechter maken.
Boeddhisten die doen wat boeddhisten doen, namelijk beoefenen, in de sangha, thuis en overal.

Het is altijd verleidelijk elkaar de maat te nemen en anderen de wet voor te willen schrijven.
Hoe verleidelijk ook, dit is precies het tegengestelde van waar boeddhisme over gaat.

Of mensen naar me luisteren of niet, of het ze aanstaat of niet qua inhoud of timing, dit alles wilde ik gezegd hebben met mijn parabel.
Ik meen wat ik zeg en ik schrijf wat ik schrijf.
Daar neem ik geen woord van terug.
Ik hoop dat er mensen zijn die zich wel door mijn waarnemingen voelen aangesproken.


Klik hier voor het oorspronkelijke artikel met de parabel ‘Onrust in domineesland’.

Reageren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s